♥♠♥شب گرد عاشق♥♠♥

باز در روشنی آینه رنگی می گیرد سایه مضطرب و لرزانم

2007-09-25T02:22:00.003+03:30

وه ! چه شبهای سحر سوخته

من

خسته

در بستر بی خوابی خویش

درِ بی پاسخ ویرانه ی هر خاطره را کز تو در آن یادگاری به نشان داشته ام کوفته ام

کس نپرسید زکوبنده ولیک

با صدای تو که می پیچد در خاطر من

ه........کیست کوبنده ی در ؟؟؟

هیچ در باز نشد

تا خطوط گم و رویایی رخساره تو را باز یابم من یکبار دگر......ه

آه ! تنها همه جا ,از تک تاریک , فراموشی کور

سوی من داد آواز پاسخی کوته و سرد

ه.....مُرد دلبند تو , مَرد !؟؟

راست است این سخنان:ه

من چنان آینه وار

در نظر گاه تو ایستادم پاک

که چو رفتی ز برم

چیزی از ماحصل عشق تو بر جای نماند

در خیال و نظرم

غیر اندوهی در دل

غیر نامی به زبان

جز خطوط گم و ناپیدایی

در رسوب غم روزان و شبان.....ه

لیک از این فاجعه ی ناباور

با غریوی که زدیداربناهنگامت

ریخت در خلوت و خاموشی دهلیز فراموشی من

در دل آینه باز سایه می گیرد رنگ

در اتاق تاریک

شبحی میکشد از پنجره سر

در اجاق خاموش

شعله ای می جهد از خاکستر

من در این بستر بی خوابی راز

نقش رویایی رخسار تو می جویم باز

با همه چشم ترا می جویم

با همه شوق ترا می خواهم

زیر لب باز ترا می خوانم

دایم آهسته به نام ای ............ه

اینک

مرده ای در دل تابوت تکان می خورد آرام آرام..........ه

آمدم دباره

2006-09-08T03:21:00.003+03:30

........!.....!!!!!!..........!........)..!..!...!...!آری ! خداوندا ! قلب هیچ کس نباید به خاطر من ـبه خاطر قلب من ـبتپد برای این که اصلا نیستم ، نه ، زیبا نیستم..!..!.!.!!!...

پروردگارا ! این نامه را بنده ای از بندگان تو می نویسدکه بدبختی به مفهوم وسیع کلمه

در زندگی بی پناهش بیداد می کند

به عظمت و عدالت تردید ناپذیرت سوگند،همین حالا که این نامه را بتو مینویسم آنقدر احساس

بدبختی میکنم که تصورش ـحتی برای تو که تنها پناهگاه تیره بختانی ـامکان ناپذیر است

در دوران تحصیلم همیشه شاگرد اول بودم...چه شاگرد اول بدختی ! شب وروز سر کارم با کتاب بود

همه تلاشم این بود که نقصان ظاهر را با کمال باطن جبران کنم،زهی تلاش بیهود

دوران بلوغم بود...همه سلول های بدن درمانده ام از من و احساسات من ،احساسات متقابلی میخواستند

دلم وحشیانه آرزو می کرد که به خاطر عشق یک ....،هر چقدر هم وامانده و پست...بتپد و بی تاب شود

نگاهم سر گردان نگاه عاشقانه ای بود که با تصادم آن ،درزیر دلم یک لرزش خفیف و سکر آور ،وجودم را بلرزاند

می خواستم واز صمیم قلب آرزو می کردم،که هر یک از طپش های قلبم انعکاس ناله شبانه عاشقی باشد

که کمال سعادتش تعقیب سایه عشق من می بود

دلم می خواست از ماورای چهره نفرت انگیزم جوانی از جوانها دلم را می دید...ومی دیدکه دلم چقد دوست داشتنی است

تا چه پایه می تواند دوست بدارد در اینجا در این دوران ظاهر بین ظاهر پرست ،دل صاحبدلان را آشنایی نیست

بر غم آرزویی که داشتم هرگز نه جوانی... سراغ جوانی مطرودم را گرفت ، نه دلی بخاطر تنهایی دلم گریست

تنها بستر تک افتاده ام می داند که شبها به خاطر آرامش دلم ، چقدر دلم را گول زدم...همه شب و هر شب

که کسی می اید و مونسی برایش پیدا خواهم کرد..؟؟؟

و هر روزو هر روز به امید پیدا کردن قلبی آشنا ،نگاهم نگران صدها نگاه ناشناس بود

آه ! ای سرنوشت ظلمت بار...ای زندگی مطرود

در جستجوی دلی آشنا هر وقت و هر کجاکه رفتم ،..این زمزمه خانمان سوز به گوشم رسید

.خوبی است..بی نهایت خوب !..اما..افسوسکه..زیبا نیست .!.هیچ زیبا نیست.!.؟...

پروردگارا به عدالت تو سوگندکه...شوخی نیست شعر نیست ،تراژدی خلقت است.!.!..؟؟؟؟

تراژدی زندگی است .!. ای خدای آسمان پس عدالتت کو...اگر کفر می گویم پس خاموشم کن..؟؟

آینده.؟؟؟..آینده...کدام آینده.؟؟؟

با خاطری نگران ، و قلبی آشفته...برای تسلی دل تسلی دل تسلی نا پذیرم به شعرا و نویسندگان بزرگ پناه بردم

چه شبها با حافظ شیراز بر تارک افلاک با فرشتگان سر گشته هم پیاله شدم

در اتاق ماتم زده ام چه ساعتها که به خاطر قهرمان (اتاق شماره 6)چخوف گریستم...مدتها (دیکنز)دوش به دوش(داستا یوسکی

دل در هم شکسته ام رابا آتش آشیان سوزه قهرمان تیره روزشان،کباب کردم

و پهلوانان یاس آفرین (کافکا)آخرین ستون امیدم را به سر زندگیه نا امیدم ، خراب کردم

خداوند..!دیگر چه بگویم..؟؟ چگونه بگویم که چند سال متوالی برای تسلی دلم از یک طرف و پیدا کردن راه حلی برای مشکلی که داشتم

جز خداوندان زمین مونسی نداشتم..تا اینکه

یک بار احساس استخوان شکنی سر و پای زندگیم را تکان داد یک وقت عملا دیدم که دارم پیر میشوم و هنوز جای پای هیچ .......؟

در بیکران بی آب و الف زندگی سرسام گرفته ام ،پیدا نیست..!؟

تنفر شدیدی نسبت به هر چه شاعر و نویسنده است در من به وجود آمد..چون یکباره به خاطرم آمد که این انسانهای معروف

که ظاهرن خدای معنویت هستن .هر گز صمیمانه در باره تیره بختانی چون من که تنها گناه شان فقدان زیبایی ظاهر است نگریسته اند

هرگز

من چیستم..؟؟؟ـ در حیرتم ، پروردگارا ..مگر هنگام آمدن من این حقیقت برای تو آشکار نبود ...؟؟؟

مرا چرا آفریدی..؟؟؟..برای چه.؟؟؟.برای که آفریدی...؟

برای نشان دادنه عظمت و قدرت زیبایی..؟برای این کار ویسله دیگری جز( زشتی)این منبع تیره بختی زندگی تیره بخت من نداشتی ..؟؟؟

پردگارا .، من متاسفم که تحمل زندگی با این همه خفت . از توان من خارج است،

من همین امشب به آْستان تو برمیگردم .. تا در ساختمانم تجدید نظر کنی

پروردگارا ! من امشب ره سپار بارگاه تو هستم .. و این گناه من نیست ..گناه توست..! مرا به خاطر گناهی که ندارم ببخش..؟

من امشب از این زندگی اسیر خودم را خلاص میکنم

خدا حافظ

2006-07-08T02:08:00.001+03:30

و این کیست..؟
خدایا ! کیست این بیوه زن مست!!؟
صبوحی باده ی صد صاله بر دوش....؟
سیاه از سر بپا , یک رنگ و یک دست...؟
که چون سوز.....؟
چو سوز سرد سازی زخمه بر زخم
پناه آورده بر شعر ترِ من...؟
بسنگ قبر دیوانم , نشستند!!؟
وهر چه داشتم در زندگانی : ه
ز شور و ایده و عشق و جوانی.....ه
شبی , اافسرده از درد نهانی
ز دنیای وجود من رمیدند.....ه
و ماتم زا و خونین پیکرو لال.....ه
دو صد فریاد حسرت زا و خاموش
بهر بال
بسوی گور ناکامی , پریدند.....ه
و دور از من , فرو غلتیده در خاک .....ه
در این خاک حقیقت سوز ناپاک.....ه
ندیدند.......ه
چسان زار....ه
چسان در گیرو دار یک شب تار....ه
گروهی کرکس بدمست خونخوار.....ه
فسرده پیکر عمرم دریدند !....ه
چنین بود ...... ه
از آن روز ازل , روزم چنین بود....ه
عنان در چنگ عشق آسمانی ....ه
زمان بر سنگ سرد بی زبانی.....ه
زمین , تار......ه
زمان , تار ...ه
نشاطم , شیون باد خزانی.....ه
حیاتم , پیری قبل از جوانی....ه
سیه زنجیر فقر تیره بر دست: ه
اسیر این محیط , ظالم پست
از آن روز ازل , روزم چنین بود....ه
چنین بود ....ه
چنین هست...ه
و چون شعرم شده خاکستر سرد ....ه
بسر میکوبد از خاکستر من :ه
تویی ,مادر!! خدا حافظ ....که من مردم !!!!...ه
نمی دانم در این دیدار آخر ؟؟
حلالم می کنی ؛ شیری که خوردم !!؟؟؟

برگشتم

2006-07-06T11:09:00.001+03:30

2006-05-23T01:10:00.000+03:30

او مظهر عشق بود و من مظهر ننگ

وقتي كه فشردمش به آغوشم تنگ

لرزيد دلش شكست و ناليد كه: آخ

اي شيشه چه مي كني تو در بستر سنگ؟؟

مستم

2006-03-26T04:35:00.001+03:30

گر می نخوری طعنه مزن مستانرا

بنياد مکن تو حيله و دستانرا

تو غره بدان مشو که می می نخوری

صد لقمه خوری که می غلام‌ست آنرا

2006-03-26T03:57:00.000+03:30

از باده ي نيست سر خوشم ، سرخوش و مست
بيزارم و دلشكسته ،‌ازهر چه كه هست
من هست به نيست دادم ، افسوس كه نيست
در حسرت هست پشت من پاك شكست

گغتم كه بيا كنون كه من مستم ، مست
اي دختر شوريده دل مست پرست
گفتا كه تو باده خوردي و مست شدي
من مست باده مي خواهم ، پست
يك شاخه ي خشك ، زار و غمناك ، شكست
آهسته فروفتاد و بر خاك نشست
آن شاخه ي خشك ، عشق من بود كه مرد
وان خاك ، دلم ... كه طرفي از عشق نيست
جز مسخره نيست ، عشق تا بوده و هست
با مسخرگي ، جهاني انداخته دست
طبيعت مي مرد ايكاش كه در دل
اين طفل حرامزاده ، از روز الست
صد بار شدم عاشق و مردم صد بار
تابوت خودم به گور بردم صد بار
من غره از اينكه صد نفر گول زدم
دل غافل از آنكه ،‌گول خوردم صد بار
افسوس كه گشت زير و رو خانه ي من
مرگ آمد و پر گشود در لانه ي من
من مردم و زنده هست افسانه ي عشق
دارد افسانه ي من تا زنده نگاه
افسانه ي من تو بودي اي افسانه
جان از كف من ربودي ، اي افسانه
صد بار شكار رفتم دل خونين
نشناختمت چه هستي اي افسانه

...دهی

2006-03-26T03:47:00.001+03:30

شب سياه ، همانسان كه مرگ هست
قلب اميد در بدرومات من شكست
سر گشته و برهنه و بي خانمان ، چو باد
آن شب ،‌رميد قلب من ، از سينه و فتاد
زار و عليل و كور
بر روي قطعه سنگ سپيدي كه آن طرف
در بيكران دور
افتاده بود ،‌ساكت و خاموش ، روي كور
گوري كج و عبوس و تك افتاده و نزار
در سايه ي سكوت رزي ، پير و سوگوار
بي تاب و ناتوان و پريشان و بي قرار
بر سر زدم ، گريستم ، از دست روزگار
گفتم كه اي تو را به خدا ،‌سايبان پير
با من بگو ، بگو ! كه خفته در اين گور مرگبار ؟
كز درد تلخ مرگ وي ، اين قلب اشكبار
خود را در اين شب تنها و تار كشت ؟
پير خميده پشت ؟
جانم به لب رسيد ، بگو قبر كيست اين ؟
يك قطره خون چكيد ، به دامانم از درخت
چون جرعه اي شراب غم ، از ديدگان مست
فرياد بر كشيد : كه اي مرد تيره بخت
بر سنگ سخت گور نوشته است ، هر چه هست
بر سنگ سخت گور
از بيكران دور
با جوهر سرشك
دستي نوشته بود
آرامگاه عشق

همره باد از نشيب و فراز كوهساران

2006-02-08T04:00:00.001+03:30

از سكوت شاخه هاي سرفراز بيشه زاران
از خروش نغمه سوز و ناله ساز آبشاران
از زمين ، از آسمان ، از ابر و مه ، از باد و باران
از مزار بيكسي گمگشته در موج مزاران
مي خراشد قلب صاحب مرده اي را سوز سازي
سازنه ، دردي ، فغاني ، ناله اي ،‌اشك نيازي
مرغ حيران گشته اي در دامن شب مي زند پر
مي زند پر بر در و ديوار ظلمت مي زند سر
ناله مي پيچد به دامان سكوت مرگ گستر
اين منم ! فرزند مسلول تو ... مادر، باز كن در
باز كن در باز كن ... تا ببينمت يكبار ديگر
چرخ گردون ز آسمان كوبيده اينسان بر زمينم
آسمان قبر هزاران ناله ، كنده بر جبينم
تا رغم گسترده پرده روي چشم نازنينم
خون شده از بسكه ماليدم به ديده آستينم
كو به كو پيچيده دنبال تو فرياد حزينم
اشك من در وادي آوارگان ،‌آواره گشته
درد جانسوز مرا بيچارگيها چاره گشته
سينه ام از دست اين تك سرفه ها صد اره گشته
بر سر شوريده جز مهر تو سودايي ندارم
غير آغوش تو ديگر در جهان جايي ندارم
باز كن ! مادر ، ببين از باده ي خون مستم آخر
خشك شد ، يخ بست ، بر دامان حلقه دستم آخر
آخر اي مادر زماني من جواني شاد بودم
سر به سر دنيا اگر غم بود ، من فرياد بودم
هر چه دلمي خواست در انجام آن آزاد بودم
صيد من بودند مهرويان و من صياد بودم
بهر صد ها دختر شيرين صفت و فرهاد بودم
درد سينه آتشم زد ، اشك تر شد پيكر من
لاله گون شد سر به سر ، از خون سينه بستر من
خاك گور زندگي شد ،‌ در به در خاكستر من
پاره شد در چنگ سرفه پرده در پرده گلويم
وه ! چه داني سل چها كرده است با من ؟ من چه گويم
هنفس با مرگم و دنيا مرا از ياد برده
ناله اي هستم كنون در چنگ يك فرياد مرده
اين زمان ديگر براي هر كسي مردي عجيبم
ز آستان دوستان مطرود و در هر جا غريبم
غير طعن و لعن مردم نيست اي مادرنصيبم
زيورم ، پشت خميده ، گونه هاي گود ، زيبم
ناله ي محزون حبيبم ، لخته هاي خون طبيبم
كشته شد ، تاريك شد ، نابود شد ، روز جوانم
ناله شد ،‌افسوس شد ، فرياد ماتم سوز جانم
داستانها دارد از بيداد سل سوز نهانم
خواهي از جويا شوي از اين دل غمديده ي من
بين چه سان خون مي چكد از دامنش بر ديده ي من
وه ! زبانم لال ، اين خون دل افسرده حالم
گر كه شر توست ، مادر ... بي گناهم ، كن حلالم
آسمان ! اي آسمان ... مشكن چنين بال و پرم را
بال و پر ديگر چرا ؟ ويران كه كردي پيكرم را
بسكه بر سنگ مزار عمر كوبيدي سرم را
باري امشب فرصتي ده تا ببينم مادرم را
سر به بالينش نهم ، گويم كلام آخرم را
گويمش مادر 1 چه سنگين بود اين باري كه بردم
خون چرا قي مي كنم ، مادر ؟ مگر خون كه خوردم
سرفه ها ، تك سرفه ها ! قلبم تبه شد ، مرد. مردم
بس كنين آخر ، خدارا ! جان من بر لب رسيده
آفتاب عمر رفته ... روز رفته ، شب رسيده
زير آن سنگ سيه گسترده مادر ، رختخوابم
سرفه ها محض خدا خاموش ، مي خواهم بخوابم
عشقها ! اي خاطرات ...اي آرزوهاي جواني !اشكها ! فريادها اي نغمه هاي زندگاني
سوزها ... افسانه ها ... اي ناله هاي آسماني
دستتان را ميفشارم با دو دست استخواني
آخر ... امشب رهسپارم سوي خواب جاوداني
هر چه كردم يا نكردم ، هر چه بودم در گذشته
كرچه پود از تار دل ،‌تار دل از پودم گسسته
عذر مي خواهم كنون و با تني درهم شكسته
مي خزم با سينه تا دامان يارم را بگيرم
آرزو دارم كه زير پاي دلدارم بميرم
تالياس عقد خود پيچيد به دور پيكر من
تا نبيند بي كفن ،‌فرزند خود را ، مادر من
پرسه مي زد سر گران بر ديدگان تار ،‌خوابش
تا سحر ناليد و خون قي كرد ، توي رختخوابش
تشنه لب فرياد زد ، شايد كسي گويد جوابش
قايقي از استخوان ،‌خون دل شوريده آبش
ساحل مرگ سيه ، منزلگه عهد شبابش
بسترش درياي خوني ، خفته موج و ته نشسته
دستهايش چون دو پاروي مج و در هم شكسته
پيكر خونين او چون زورقي پارو شكسته
مي خورد پارو به آب و ميرود قايق به ساحل
تا رساند لاشه ي مسلول بيكس را به منزل
آخرين فرياد او از دامن دل مي كشد پر
اين منم ، فرزند مسلول تو ، مادر ،‌باز كن در
باز كن، ازپا فتادم ... آخ ... مادر
م... ا...د...ر

KO0o....??!!

2006-02-07T04:00:00.000+03:30

خداوندا

اگر روزي تو از عرشت , به زير آيي , لباس فقر بر پوشي
غرورت را براي , لقمه اي نان بريزي , زير پاي مردمان پست و لاايمان
زمين و آسمان را کفر مي گويي.نمی گویی؟
خداوندا
اگر در ظهر گرماخيز تابستان , لبان تشنه ات بر کاسه روئين قيراندوي بگذاري
تن خود را به زير سايه ي ديوار دست خواب بسپاري
و قدري آنطرف تر خانه هاي مرمرين ديوار بيني
دستانت براي سکه اي , اين سو و آن سو در گذر باشد
که شايد رهگذاري , از درونت با خبر باشد
زمين و آسمان را کفر مي گويي ,نميگويي؟
خداوندا
اگر روزي گذر کردي , زحال ما خبر کردي و
با چشمان خود نامردي ها را نظر کردي
پشيمان ميشوي از قصه ي خلقت
از اين بودن

زمين و آسمان را کفر مي گويي , نمي گويي؟

Sos

2006-02-06T08:56:00.000+03:30

تو نمی فهمی درد مرا
درد بودن در میان خاطره های اسیر

دردعشقی که در آن عشق حسرت باشد

درد بی دردی، دردی مزحک برای مردم

درد بودن در میان آنهایی که هیچ گاه نبوده اند

تو چه میدانی مرگ آرزو چیست

مرگ آرزوی زنده بودن

مرگ هر آنچه برای آنها زنده بودی

یادته یه روز از من پرسیدی؟؟؟؟

ـ:اگه من نباشم گریه میکنی

گفتم نه!!!!وباز پرسیدی؟؟؟

ـ:منو بیشتر دوست داری یا زندگیتو

گفتم زندگیمو!!!وتو رنجیدی

ولی نمی دانستی اگه بری من گریه نمی کنم

بلکه میمیرم

وتو همه زندگی من بودی

پس چرا و به کدامین گناه؟؟؟؟؟

حق دوست داشتن را از من گرفتی

به کدامین گناه بتی که از تو در دلم بود

را شکستی؟؟؟؟؟؟؟؟

و حالا برگشته ای با یک شکست تلخ

که تلخی این شکست روحم را اسیر کرده

و دلم را طوفانی....ولی باز هم غرور

باز هم غرورت سدی شده سخت

و دل من اسیر درد آزادی

همون آزادی که تو روزی به او دادی

و او را از بند محبت نجات دادی

غرور...غرور...غرور...غرور

بس کن دیگه مگر تو برای غروت راهی گذاشته ای

دلی که اسیر هوس شد دیگر غرور نمی شناسد

با تولد هوس غرور می میرد می میرد

تو دیگر هیچ گاه مال من نخواهی شد

این را دلم قبل از مرگش در گوشم داد کشید

ولی من هنوز زیر دین عشق مانده ام

وچه تلخ واژه ایست آزادی بدون عشق

پرنده ای که اسیر نبوده قدر آزادی را نمی داند

این را خوب میدانم

ولی قو که اسیر قفس نیست پس چرا از اسارت

می خواند و در آزادی می میرد

آری گناه او نیز عشق است

چیزی که خدا معنی آن را نمی فهمد

چون کسی را ندارد که عاشقش شود

او تنهای تنهاست وحسادت می کند

به موجودی که می تواند عاشق با شد و دوست بدارد

وبه همین دلیل بی دلیل

عاشقان را محکوم به تنهایی میکند

وآه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

2006-01-10T01:45:00.000+03:30

يادم آيد : تو بمن گفتی

ازين عشق حذر كن !
لحظه اي چند بر اين آب نظر كن
آب ، آئينة عشق گذران است
تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا ، كه دلت با دگران است
تا فراموش كني ، چندي ازين شهر سفر كن !

با تو گفتنم :
حذر از عشق ؟
ندانم
سفر از پيش تو ؟
هرگز نتوانم
روز اول كه دل من به تمناي تو پَر زد
چون كبوتر لب بام تو نشستم
تو بمن سنگ زدي ، من نه رميدم ، نه گسستم
باز گفتم كه : تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم ، نتوانم … !

اشكي از شاخه فرو ريخت
مرغ شب نالة تلخي زد و بگريخت !
اشك در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد

يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم
پاي در دامن اندوه كشيدم
نگسستم ، نرميدم

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق آزده خبر هم
نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم !
بي تو ، اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم

2006-01-07T23:30:00.000+03:30

برای چشم خاموشت بمیرم

کنار چشمه نوشت بمیرم

نمی خواهم در آغوشت بگیرم

که می خواهم در آغوشت بمیرم

2006-01-07T00:43:00.000+03:30

طناب سرنوشت من تنها پل عبوره

اما به بی راهه میره

با گره ای که کوره

دیروز مسیر قصه هام یه جاده بود به خورشید

امروز یه بی راهه شده

به شوره زار تردید

از بود و از نبودم دل کندم و بریدم

تا نیمه جون و خسته

به این گره رسیدم

به من کمک کن ای عشق این گره و وا کنم

به قیمت سقوطم

راهمو پیدا کنم

نه پشت سر راهی دارم

نه راهی پیش رومه

اینجا نه آغاز برام نه راه من تمومه

ببین که جون ندا رم

همیشه در تلا شم

نزار تو این بی راهه

هستی مو من ببازم

................................................................؟؟؟؟؟؟!!!!!

DEth LOve

2005-12-28T05:40:00.000+03:30

هميشه با تو

معناي زنده بودن من ، با تو بودن است
نزديك ، دور
سير ، گرسنه
رها ، اسير
دلتنگ ، شاد
آن لحظه اي كه بي تو سرآيد مرا مباد !
مفهومِ مرگِ من
در راه سرفرازي تو ، در كنار تو
مفهوم زندگي است

معناي عشق نيز
در سرنوشت من
با تو ، هميشه با تو ، براي تو ، زيستن

DeTh lOVe

2005-09-25T20:28:00.000+03:30

2005-09-25T04:00:00.000+03:30

به آغوشش فشردم ، گفت «آخ ُمردم....ه

چه لذتها كز آغوش تو ، بردم....»ه

شب ديگر در آغوش دگر بود....!ه

خدايا ! اي كاش كمتر مي فشردم...!؟.

♂

♪♀♪

خدا حافظ .... اي عشقها ي سرگردان.... اي سايه هاي زندگي از ياد رفته ي در بدرم

خدا حافط.... اي خاطرات گذشته : اي خاكستر آتش آرزو هاي بر باد رفته ي من...؟

خدا حافط من رفتم....!؟

حتي تصورش هم امكان ناپذ يراست !...در22 سالگي ، بدون احساس كوچكترين

درد ناسلامتي ، انتطار مرگ بلافاصله كشيد...؟

باور كنيد ، با شما هستم ، شما اي كساني كه سعادت بشري را در سياه چال جهل

و بيخبري ، زنجير كرده ايد !... باور كنيد ، من با سالهايي كه طبيعت به من داده است

ه 22 ساله ام ....اما بر طبق سالها يي كه گرسنگي و فلاكت ملت من ، به من داده اند ..؟

دويست و بيست سال دارم !...تصورش را بكنيد!..دويست و بيست سال...!ه

واي از اين زندگي !...؟

ه....ودر دويست وبيستمين سال زندگي خود، يعني همين امشب ، من احساس ميكنم

كه رفتني هستم ...ومن كه رفتتني هستم ، ميدانم كه پس از مرگ من ،هيچ كدام از

كسان من ، ودوستان واقعي من ، قدرت بخاك سپردن مرا ندارند....؟

بنابراين حساب من با گور كن قبرستان ، پاك است...!؟

گوركن : انسان تيره بخت و تيره روزي ، كه خوراك فرزندانش ، شيون كلنگ

...! فرو رفته در خاك است

آري اين جزيي از از كل بود و من ديگر توان نوشتن را ندارم ...؟ امشب چهارمين

شبي است كه باران مي بارد ...آسمان هم گويي به تنگ آمده است وبه هال اين مردم

مي گريد زندگي در كشور ما آنقدر سخت شده است ، و مردم ما آنقدر پست و كثف شده اند

كه ديگر به چشمان خود هم نمي شود اعتماد كرد....!

كشور اسلامي كه فساد ، فقر و فحشا در آن بيداد مي كند ...؟

درميان امواج سهمگين اين اقيانوس ظلمت وتباهي...؟

اگر گرگ نباشي خورده خواهي شد....!؟

اگر اعتماد كني خيانت خواهي ديد...!؟

اگر راست بگويي تنها خواهي ماند...!؟

اگر مومن باشي نفرت ريا كاران و دق بازان برخواهي انگيخت....!؟

و تنها راه زنده ماندن هم رنگ جماعت شدن است.....افسوس....!!!!!!؟

و ال باقي براي بعد ...؟ وسلام

يا اشك.....؟

سياوش

سايه ات را قاب مي گيرم

2005-09-10T05:50:00.000+04:30

تا خودِ

صبح

برات

دعا ميكنم

مي سوزم از اين دو رويي و نيرنگ

يك رنگي كودكانه مي خواهم

اي مرگ ازآن لبان خاموشت

يك بوسه جاودانه مي خواهم

يا اَشك

2005-08-29T03:24:00.000+04:30

طبال! بزن، كه نابود شدم
بر« تار» غروب زندگي،« پود» شدم
عمرم همه رفت خفته در كوره ي مرگ
آتش زده استخوان بي دود شدم !...ه
♠♠♣♠♠
♥♥♥
يارمن همسفر گرفت وعشق من برباد رفت
ياد من از ياد برد و با رقيبم شاد رفت
آن همه عشق واميد وعهدها بر باد رفت
آن همه سوز و گداز و اشكها از ياد رفت
با سرود آه من بزم عروسي ساز كرد
با جهيز اشك من درخانه ي داماد رفت
باده ي خوشبختي و شادي من برخاك ريخت
لاله ي اميد من پرپر شد و بر باد رفت
آن كه در افسوگري آن همه غوغا كرد گريخت
آن كه در عاشق كشي اين همه بيداد كرد رفت
آن نهال نيكبختي آن درخت آرزو....!ه
آن كه بود در باغ رويا خوشتر از شمشاد رفت
آن كه عشقش در ازل با هستيم پيوند يافت
آن كه مهرش تا ابد در جان من افتاد رفت
گفتمش پس عشق من ؟ با خنده گفت : اي واي مرد ! ه
گفتمش پس يار من؟ با عشوه گفت : اي داد رفت......؟
♥♥♥♥♥♥♥
~•~•♥•~•~
siaVash

2005-08-28T16:46:00.000+04:30

بهر دري كه زدم :سري شكسته شد !ه
بهرجا كه سرردم: دري بسته شد !ه

نه دگر در زنم به سري . نه دگر سرزنم بدري

كه روح در بدرم : از سرو در زدن ....خسته شد !ه

♠
♠♠
♥
سر گذشت من ، سرگذشتي بود كه اشتباهاً ار« سر» من « گذ شته »، بود ....ه

و سر نوشت من ، سر نوشتي بود ، كه آن كسي كه جاي كاغذ را بلد نيست

وبر سرما چيز مي نويسند ! اشتباهاً بر « سر» من «نوشته» بود ...ه

ومن در سرنوشت خود ، سر گذشت خيلي از انسانها را ديدم ...ه

و از سرگذشت خود ، درباره ي خيلي ازسرنوشتها ، خيلي چيزها شنيدم

وازهمه ي اينها

وازهمه ي آنها....آه..فرياد ، باور كنيد!ه

انسانها!..خيلي چيزها فهميدم فهميدم

كه درهمه ، هرجا كه زندگي مردم بر مدارپول مي چرخد

بايد خربود وخر پرست !..بايد فاحشه بود وپرچم جاكشي در دست

بايد تو سري خورد ومرد ؟...وتو سري زده،نشست

بايد نمك خورد وبا كمال بيمروتي نمكدان شكست

بايد از راست نوشت واز چپ خواند !ه

از غقب نشست واز جلو راند

وسرنوشتها وسرگذشتها

سرنوشتها در قالب سرگذشتها ، وسرگذشتها در تابوت سرنوشتها ، به من ياد دادند :ه

كه هركس اين چنين نبود ، اگرچه خيال مي كند كه هست !ه

و اگرچه واقعا هست، ولي پاي در گل رسوايي ، از كار افتاده وفروميماند.....ه

آخ ، مادر ، كاش من براي هميشه ، در شكم تو مي ماندم...حداقل منفعت اين كار اين بود كه حيوانات سير ، فرورفتگي شكم گرسنه تورا نمي ديدند...!!!ه

اما تو ، مادر ، تحمل سنگيني هيكل مرا نداشتي ، مرا زادي ، و من آمدم!...ه

افسوس كه روز تولدم ، رفته از يادم !...من آمدم كه بسوزم، سوختم !...ه

آمدم بسازم،ساختم !..آمدم كه بگويم ، گفتم !...ه

ولي چكاركنم كه هر چه ساختم ، سوخت ! و هرچه سوختم
بدل اين لكاته هايي كه فرمان زندكي من وامثال من در دستشان است
تأثير نكرد ...آه...! تف بر تو اي اجتماع نامرد !...تف
و خانه بدوشان ، همه خاموش شدند .... ولاشه مرا در قبرستاني
كه هيچكدام از قبرها سنگ نداشتند ، خاك كردند
واين طبق وصيت من بود...وصيتي كه كردم....وصيتي كه ميكنم
اگر بنا باشد مرا، پس از مرگ ، بخاك بسپاريد
بگذاريد مهمان جاوداني قبرستاني باشم ، كه هيچ كدام از قبرها سنگ ندارد !ه
چون مي دانم ، كه پساز مرگ من ، بالاخره يك روز
انساني پيدا خواهد شد كه چند قطره اشك
بخاطر شاعري كه در 22 سالگي ، در عين ديوانگي ، جان كند
چند قطره اشك بريزد
اگر بر قبر من سنگي وجود داشته باشد
اين اشكها ، مسقيماً بر خاك من فرو ميريزد
ولي اگر نداشته باشد ، ممكن است اشتباها بر سر قبر
انسان گمنامي ريخته شوند كه هنگام مرگ وپس از مرگ خويش
هيچكس را براي گريه كردن نداشت !...ه
ومن سرتا سر زندگي خود را فداي همين قبيل انسانها كردم
وبراي پيدا كردن سعادت گمشده ي آنها بود كه : ه
گه چه سوزلرزه ، اندر سينهاي عور
ناله گشتم ، واله گشتم ، در كران دور.....ه
گه شدم گور سرشكي ، بر دو چشم كور......ه
گه سرشك تلخ عشقي ، بر شكست گور........ه
♠
♠♠
♠♠♠
♣
♥♥♥
♥♥
♥
سياوش

بي تو ......هر گز نفس نخواهم كشيد

2005-08-23T02:55:00.000+04:30

........ بخاطر قلوب در هم شکسته ی انسانها........

قلوب اکنده از عشق و.......ه

بخون آغشته انسانها......ه

بخاطر حسرت......ه

حسرت گمگشته ، در امواج سرشک.......ه

سرشک سر گردان ، در ظلمت زندنها....ه

بعد از چند ماه شروع به نوشتن ميکنم

سيا وش

گر با دگران به ز منی وای به من

گر با همه کس همچو منی وای به همه

همه ميگن غمو شادی با همه

چه کنم قسمت من درد و غمه

مرا چو روزگار فراموش کرده ای

يارا شکايت از تو کنم يا رو زگار

♥♥♥♥♥♥♥

http://www.hanooznafasmikesham.blogsky.com

Iranian SUn

2005-05-28T14:02:00.000+04:30

گفتم : كه چيست، فرق ميان ، شراب وآب
كه اين يك ، كند خنك دل وآن يك ، كند كباب ...!ه
گفتا : كه آب : خندي عشق است در سرشك ....ه
ليكن شراب ، نقش سرشك است در سراب !..ه
♠♠♥♠♠
من سكوت را دوست دارم بخاطر اُبهت بي پايانش ....ه
فرياد زا مي پرستم بخاطر انتقام گمگشته در عصيانش ...ه
فردا را دوست دارم بخاطر غلبه اش بر «فلك كجمدار...»ه
پاييز را ميپرستم بخاطر عدم احتياج ، عدم اعتنايش به بهار ....ه
آفتاب را دوست دارم به خاطر وسعت روحش ...ه
كه شب ناپديد ميشود تا ماه فراموش كند
حقيقت تلخي را كه از او نور مي گيرد
زندگي : ايده ال من است ومن آن را تقديس مي كنم
به خاطر اينكه روزي هزار بار نا بودش ميكنند اما هرگز نميميرد ...ه

SuN NigHT

2005-05-17T01:41:00.000+04:30

شبي كه او را بگردش برده بودم

بسرحد جنون مي خورده بودم

ز ترس مرگ من مرد و ندانست

من از روز تولد مرده بودم

♠

♥♥

dosTAN mitoNID DAr

GHesmatE PAeen KE neVEshte

**** Comment****

DAR

KocH

2005-04-20T20:43:00.000+04:30

نفس، پژمرده در تنگ گلو يم......؟

شده زنجيره غم ، هر تا رمو يم......؟

نمی دا نم گناه از کيست ؟ از چيست؟

خدايا ! درد خود را با که گويم!؟

بياد بهترين دوستم آرش که مثل پرندهای مها جر

از پيش من کوچ کرد و ......ه

شا يد براي هميشه.....؟

به اميد روزي كه دوباره كنار هم باشيم!!! ؟

I ♥ U

2005-04-17T18:50:00.000+04:30

خام بودم

پخته شدم

سوختم

♥

♠

با د سردي كه از پنجره شكسته اُتاقم زوزه كِشون

وارد مي شد تن لختم رو قلقلك مي داد
كه همرا ه با سوز صداي سيمين :::ه

*****
من از اُ ن آسمون آبي مي خوام
من از اُن شب هاي مهتابي مي خوام
..........*******...........
يك دفعه منو از خواب بيدار كرد
بوي بارون تمام اُتاقم رو گرفته بود
از پنجره بيرون رو نگاه كردم
بارون بند اُمده بود
ولي يه ابر سياه تمام آسمون رو گرفته بود
كه منو ياد خاطرات سوخته اي انداخت
كه هر لحظه مثل پتك توي سرم مي خوره
و من روزي هزار بار در خودم مي ميرم و زنده مي شم
اي كاش بدنيا نمي آمدم !!!؟؟
اي كاش ؟؟

قلب من هم مثل اين آسمون سالها ست

كه ابريست.....ه

ولي نمي باره؟؟؟

و هيچ بادي هم نمي ياد

كه اين ابر هاي سياه رو از آسمون قلب من ببره

و قلب من منتظر روزيه كه اين بغض چند ساله

بتركه...ه

نمي دونم اُن روز چقدر بباره

و اين چشمها ياراي اين همه باريدن رو دارن

مي تونن همراه با قلب شكسته ي من گريه كنن

نمي دانم!!؟؟؟

چشمهايي كه سالها شاهد همه ي آنچه

كه به اين قلب تنها گذشته است

بود...ه

قلبي كه حالا تنها يك اسكلت سياه از آن بجا مانده

اسكلت يك قلب؟؟

تا بحال ديده ايد.......ه

قلبی که درد بزرگی داشت.........ه

بزرگترين ، ديوانه کننده ترين و مطلوب ترين دردها ::ه

درد عشق.......ه

زندگی می کرد و در تب سو زا ن اين .درد.......ه

می سو خت و مي طپيد ، در بستر اشک ها.....ه

به خاطر درد بزرگی که داشت.....ه

و يک وقت که تصور می کردند ، به خواب رفته است

او ديگر در تب شعلها ، خاکستر شده بود....ه

او ديگر از ان خواب ، بيدار نشد...ه

مرده بود....ه

به خاطر درد بزرگی که داشت

يا اَشك.......ه

2005-04-01T16:21:00.000+04:30

نگاهش مظهر يك حسرت بي تمنا

لبانش ترجمان سكوت در هم شكسته ي يك عشق

كه شيون سكوت..... در بدرشان كرده بود..!؟

موهايش پريشاني يك مشت فرياد پريشان.......ه

~*~*~*~

♥

برير ......اي ساقي با توام بريز... پر كن

از اين شراب سرخ اين جام خالي را !!؟

فراموش كن كه از اول شب چند بار

پر كردي وچند بار خالي شد...؟

بريز...؟؟؟!؟

بريز كه اين سكوت تيره بختي

كه آن قد ر بيرحمانه در شبستان زندگي

وحشت انگيزم رخنه كرده است.....؟

هر چه خون در عروق در هم برهم وجود

وحشي و منقلب من بود سر كشيد...؟خورد!!؟

بريز باده بريز

ساقي بگزار اين شراب سرخ

در اين شب سرسام گرفته

خون عروق در هم شكسته من باشد

بالا تر از آن.. امشب من دلم ميخواهد

تا سر حد جنون مست باشم..!؟

براي اين كه مي خواهم چند كلام

از راه دور در اين واپسين لحظات

با عشق گمشده ي خود رازو نيازكنم

رازو نياز نه؟؟

مي خواهم هرچه ناله هاي سر گردان

درپهنه ي نامتناهي روح بر آشفته ام موج ميزد

بر سرو روي يك مشت ورق پاره ي

كرو لال بكوبم و آنها را با پيك مرگ

كه همراه با قافله ي سرما زده ي

از پا افتاده ي زندگي هاي فراموش شده....ه

بسوي وادي تيره بختان خانه بدوش رهسپار است

براي.... او.... بفرستم!!؟

بخاطر نوشتن همين نامه است

كه بايد بدون ترديد مست باشم.....ه

مست همان قدر كه نگاه او بود.....ه

نگاه او هنگامي كه.....!!؟

پلكهاي خمارش در امواج لرزان شراب تلخ سرشكها غلت ميزد

بريز اي ساقي پر كن اين جام خالي را ......!!؟

بگذار بنويسم....!!؟؟؟؟؟

♥♥♥

♥♥

♥

اگر دوستم نداشت .......؟؟؟

دوستش داشتم...!!؟؟؟

چون دوستم مي داشت؟؟؟؟

دوستش نداشتم...!!!؟؟؟

2005-03-30T23:29:00.000+04:30

درآخرين لحظات زندگي پدرم ، با گريه وزاري سر به بالينش گذاشتم ....ه
گفتم پدر من كه در هنگام زندگي تو ، خدمتي برايت انچام ندادم
ولي ... باور كن پدر ... پس از مرگ تو هر روز گلهاي اطراف گور تو را
با آب ديده ، آبياري خواهم كرد!.....ه
پدرم خنديد
خنده اي سرا پا درد خنده اي ناتمام وسرد
كه ناتمامي يك ناله ي آهسته تمامش كرد ...ه
آنوقت گفت: پسر خوب ، من با آمدن تو بر سر گورم ، كاري ندارم
ولي هيچ وقت انتظار ديدن گل را در اطراف گور من نداشته باش ....!ه
چون : زمين براي روياندن گلها قوت لازم دارد
ومن در سر تا سر زندگي ....ه
چه چيز با قوتي خوردم ، كه تحويل زمين بدهم ؟....ه

2005-03-02T10:11:00.000+03:30

گفت من نيستم ....ه

پرسيدم : چرا؟

گفت : براي اينكه اشتباه زندگي را ، اشتباهاً زيستم ....ه

مي خواستم بپرسم كه منظورت چيست؟ اما دير شده بود.....ه

درست بهنگامي كه او ميگفت (اشتباه زندگي را ، اشتباهاً زيستم) ، ه

من _ بخاطر اشتباه نمردن خودم _ ميگريستم...ه

***********

*********

*******

******

هنوز كاملا در قبر زندگي خودم جابجا نشده بودم

كه يكباره احساس كردم دستي آشنا

مضطرب و عصباني سنگ قبرم را مي كوبد

لحظه اي بعد ، روح سرگردانم باديدگان اشك آلود

از لابلاي خاك قبر بكنارم غلطيد!؟

بدون هيچ گفتگو ، دستم را گرفت

و از زيرخاك بيرونم كشيد

نگاهي بسنگ قبرم افكند و گفت : ببين !ه

اين بشر دروغگو و جنايت كار

حتي پس از مرگ تو هم بحقيقت

آنچه مربوط به تست پشت پا زده است...!؟

راست ميگفت !....ه

بروي سنگ قبرم نوشته شده بود : ه

در سال1362 متولد شد و 1383 مرد....!؟

دروغ بود !...ه

سال 1362، سالي بود كه من ُمردم

و زندگي من ، پس از سالها مرگ تحميلي

در سال1383 شروع شد....!ه

سنگ قبر را وا رونه كردم

تا حقيقت را آنچنانكه بود بنويسم

روحم با خنده گفت : ه

شاعر فراموش كن اين مسخره بازيها را...ه

بكسي چه مربوط است كه تو كي آمدي

و كي رفتي ؟ برو بخواب ؟

من هم خنده كنان رفتم...... خوابيدم

چه خوابي ! چه خواب خوبي ... كاش همه ميفهميدند

يا ا شك

2005-02-20T12:13:00.000+03:30

زندگي در من چنان مرده ست ......ه

آن چنان مرده ست ، اي ياران!؟

كه گويي - اشتباهاً - شوكران نوشيده ام

~•~•~•~•~•~

مِنها كنيد همه ي سنگها را از يك كوه.....ه

از آن كوه چه مي ماند؟

هيچ ! جز شبح اسكلت يك اندوه.....ه

من كوه بودم ....ه

دريغ!؟

منها كردند از من ، هر چه سنگ در من بود.......ه

پذيرا باشيد از من

اين شعر ناتمام را بعنوان شبح اسكلت يك سرود............ه

...............

هيچ باور نمي كردم ....ه

دلم نمي خواست باور كنم كه سرگذشت عشق آفرين من

سرگذشت نازپرورده ي نازنين من

آبستن سرنوشتي بدين پايه شوم باشد....ه

يادم نيست چند سال پيش بود ...شايد ديروز بود

ديروز يا يك روز ديگر

چه ميدانم؟

همان قدر مي دانم كه مدتهاست در پهنه ي زندگي

جز سايه ي ماتم زده اي از خاطرات بر باد رفته ي روز هايي كه رفتند....ه

قلب نگون بخت مرا مونسي نيست

و اين ، آه!؟

پروردگارا!؟

كمدي خلقت است

كمدي اين مرگ موسوم به زندگيست....!؟

*****

اگر تنها بودم ، خوب بالاخره مي دانستم چكار كنم

مي توانستم ، خيلي ساده تصميم بگيرم و.... بميرم !؟

اما ...(آه ! اي سرنوشت سياه !) چكار كنم

كه در وجود بي پناه من

قلب نشكفته ي بي پناه تري ، طپيد نهاي فرداي تولد مرگ را تمرين مي كند

و اين؟

باور كنيد : گناه من نيست

گناه ( او ) هم نيست

گناه خداست !؟

اي كاش خدا اين را مردانه قبول مي كرد........!؟

..........؟؟؟؟؟

يا اشك

2005-01-30T14:14:00.000+03:30

من محبت را از چشمان خود آموختم
چو عضوي به درد آيد
بجايش ديده مي گريد

♥♥♥

من ندانم با كه گو يم شرح درد خويش
غصه ي غصه ها و صبر خويش
هر كه با من همره و هم پيمانه شد
عاقبت شوريده وديوا نه و شيدا شد
غصه ي عشقم عشاق را دلخون كند
عاقبت خواننده را مجنون كند
آتش عشق گر بيفتد بر دلي
بسوز عشق مي سوزد هر دمي
قصه اي گويم من از ياران خويش
از جدايي ها از بخت ، از دوران خويش...............؟

تو اين مدت كه من اين بلاگ رو نوشتم برام

off

مي زاريد كه چرا همش از مرگ صحبت مي كني... چرا اينقدر نا اميدي ولي هيچ كس نپرسيد چرا.....!؟

گفتمش : اي نازنين يار نكو
همرهم ، تو كيستي ؟ آخر بگو؟
كيستي ؟ چيست نام تو ؟ گفت : عشق
از چه رو اينقدر بيقراري ؟ گفت عشق
گفت : هان تو ؟ حال تو چرا اين گونه است؟
من...؟
گفتمش: روي تو زيبا روي را ديده است....ه
..................؟
عشق ، كه اول صورتي نيكوي داشت
بس بديها عا قبت در پيش داشت
روز درد و روز ناكامي رسيد
عشق آن زيبا رو مرا در غم كشيد
ناگهان ديدم خطا كردم ،خطا
كه بدو كردم اين گونه اعتماد
آدم كم تجربه ي ظاهر پرست ، كز آفت و شر زمان هرگز نرست
من ز خامي از عشق خوردم فريب
تا كه گشتم از شادماني بي نصيب!.......؟
چون كه ديدم سر نوشت خويش را
تن بدادم تا بسوزم در بلا

ديگه نمي تونم بنويسم دوستان خوبم.......

يا اشك

in ID YAHOO MAN HAST ♣ siaVash_ttanhaa ♣ mitonID BARAM OFF BEzARID....

2005-01-24T17:49:00.000+03:30

فعلا دوستان در سفرم ولي هر از گاهي

UP DATE

مي كنم.......ه

♥♥♥

از همه بد تر صداي زنگ مدرسه بود

اين صدا خيالم را مي بريد ذوقم را ميشكافت

شورم را مي نشاند

در كيف مدرسه پنهان مي شد

با من به خانه مي آمد

و فراغتم را مي آزرد

وجودي پيدا داشت

به خوا بم مي آمد

اين صدا درس شتاب مي داد

!........و ترس دير رسيدن

♥♥♥

يا اشك.......ه

2005-01-16T02:37:00.000+03:30

با دست هوس ، دريغ !....تا شد پشتم!...ه

در مظهر عشق ! وا شد آخر مشتم ......ه

آنقدر هوس به مغز كامم كوبيد

تا در شب كام ، عشق خود را كشتم......!؟

رفته بوديم كه دور از انظار ديگران ، ساعتي با سر گرداني يك عشق بي پناه
زير روشنايي مات ماه
گردش كنيم .......ه
آسمان كاملا صاف بود
ولي پاره ابري سياه
صورت نازنين ماه را
در سياهي خود ناپديد مي كرد ......ه
گفت :!؟
آسمان به اين صافي معلوم نيست ! اين قطعه ! ابر سياه
از گريبان ما چه مي خواهد !؟
اشاره به ابر كردم
آهي كشيدم و گفتم : آن؟
آن ابر نيست ! عصاره است
عصاره ي ناله هاي پنهاني عشاق واقعي است......ه
روي ماه را پوشانده است ، تا ماه شاهد عشق دروغ من و تو نباشد.............................ه

•○♥○•

سياوش

2005-01-15T01:21:00.000+03:30

تولد مرگ

شبي كه او را بگردش برده بودم

بسر حد جنون مي خورده بودم
ز ترس مرگ من مرد و ندانست

من از روز تولد مرده بودم

***

برو اي دوست ، برو !؟

برو اي دختر پالان محبت بر دوش .؟

ديده بر ديده ي من مفكن و ناز مفروش.....ه

من دگر سيرم .......سير !؟

بخدا سيرم از اين عشق دو پهلوي تو پست!؟

تف بر آن دامن پستي كه تو را پروردست!؟

كم بگو ، جاي تو كو ؟ مال تو كو ؟ برده ي زر!؟

گر طلا نيست مرا ، تخم طلا !...........مردم

من زاده ي رنجم و پرورده ي دامان شرف

آتش سينه ي صد ها تن دلسردم من !؟

دل من چون دل تو ، صحنه ي دلقكها نيست !؟

ديده ام مسخره ي خنده ي چشمكها نيست!؟

دل من مأمن صد شور و بسي فرياد است

ضربانش : جرس قافله ي زنده دلان

طپش طبل ستم كوب ، ستم كوفتگان

چكش مغز ز دنياي شرف روفتگان

تيك تيك ساعت ، پايان شب بيداد است!؟

دل من ، اي زن بدبخت هوس پرور پست!؟

شعله ي آتش «شيرين » شكن « فرهاد » است!؟

حيف از اين قلب ، از اين قبر طرب پرور درد

كه به فر ما ن تو ، تسليم تو جاني كردم

حيف از آن عمر ، كه با سوز شراري جانسوز

پايمال هوسي هرزه و آني كردم!؟

در عوض با من شوريده چه كردي نامرد !؟

دل بمن دادي ؟ نيست؟

صحبت از دل مكن ، اين لانه ي شهوت ، دل نيست؟

دل سپردن اگر اين است ! كه اين مشكل نيست؟

هان : بگير ، اين دلت ، از سينه فكندم بدر !؟

ببرش دور .....ببر!؟

ببرش تحفه ز بهر پدرت ، گرگ پدر!؟

او رفت ...... من خودم او را فرستادم ! ولي پس از رفتن او احساس كردم....ه

كه هيچ كس را نمي توانم واقعا دوست داشته باشم ........!؟

باور كنيد ! هيچ نمي دانستم ، كه با مرگ او ، عشق من هم براي هميشه مي ميرد

ولي چكار مي توانم بكنم .....رفته بود .... مرده بود....و هر چه داشتم.... با خودش همراه با خودش ، برده بود

2005-01-07T18:49:00.000+03:30

كاش قلبم درد پنهاني نداشت
چهره ام هرگز پريشاني نداشت
كاش برگهاي آخر تقويم عشق
حرفي از روزهاي باراني نداشت
كاش مي شد راه سخت عشق را
بي خطر پيمود و قرباني نداشت

امروز دوستان بعد ازكلي دستم به نوشتن رفت
هنوز مشكلم حل نشده....! خسته شدم ديگه .....اين روزها با هر كسي كه دوست مي شم
احساس مي كنم اُنقدر دوست بوديم كه ديگه وقته خيانت است....!!!!؟؟؟

يك روز شايد همراه پرواز پرستو عاشقي.....ه
واژه لبخند به سرزمين سوخته قلب من باز گردد..!؟
يك روز شايد اُميد كوبه ي در را بفشارد
و سپيدي ها تمامي اين سياهي ها را پر كند
آن روز بر مردگان نيز سياه نخواهم پوشيد ......!؟
حتي بر عزيز ترينشان.....!؟؟؟

ديگه نمي تونم بنويسم دوستان خوبم .....!؟
به اُميد زندگي بدون جدايي............؟؟؟؟؟؟
يا اشك...♥

2004-12-28T17:51:00.000+03:30

من حاصل عمر خود ندارم جز غم
در عشق ز نيك و بد ندارم جز غم
يك همدم با وفا نديم جز درد
يك مونس نامزد ندارم جز غم

salam dostane khobam
ye modate ke dige nemitonam be nevisam emrozam bade koli omadam on shodam
ye moshkeli baram pish omade ke hala hala fek nakonam hal beshee
manam dastam be neveshtan nemire vase hamine ke chand modate UP date nakardam vali ..............!!? hichi

يا اشك.....!؟

♂♥♥♠♥♥♂

2004-12-13T14:09:00.000+03:30

طبال! بزن، كه نابود شدم

بر« تار» غروب زندگي،« پود» شدم

عمرم همه رفت خفته در كوره ي مرگ

آتش زده استخوان بي دود شدم !...ه

♠♠♣♠♠

♥♥♥

يارمن همسفر گرفت وعشق من برباد رفت

ياد من از ياد برد و با رقيبم شاد رفت

آن همه عشق واميد وعهدها بر باد رفت

آن همه سوز و گداز و اشكها از ياد رفت

با سرود آه من بزم عروسي ساز كرد

با جهيز اشك من درخانه ي داماد رفت

باده ي خوشبختي و شادي من برخاك ريخت

لاله ي اميد من پرپر شد و بر باد رفت

آن كه در افسوگري آن همه غوغا كرد گريخت

آن كه در عاشق كشي اين همه بيداد كرد رفت

آن نهال نيكبختي آن درخت آرزو....!ه

آن كه بود در باغ رويا خوشتر از شمشاد رفت

آن كه عشقش در ازل با هستيم پيوند يافت

آن كه مهرش تا ابد در جان من افتاد رفت

گفتمش پس عشق من ؟ با خنده گفت : اي واي مرد ! ه

گفتمش پس يار من؟ با عشوه گفت : اي داد رفت......؟

♥♥♥♥♥♥♥

~•~•♥•~•~

siaVash

2004-12-10T22:03:00.000+03:30

بهر دري كه زدم :سري شكسته شد !ه

بهرجا كه سرردم: دري بسته شد !ه
نه دگر در زنم به سري . نه دگر سرزنم بدري
كه روح در بدرم : از سرو در زدن ....خسته شد !ه
♠

♠♠

♥

سر گذشت من ، سرگذشتي بود كه اشتباهاً ار« سر» من « گذ شته »، بود ....ه
و سر نوشت من ، سر نوشتي بود ، كه آن كسي كه جاي كاغذ را بلد نيست
وبر سرما چيز مي نويسند ! اشتباهاً بر « سر» من «نوشته» بود ...ه
ومن در سرنوشت خود ، سر گذشت خيلي از انسانها را ديدم ...ه
و از سرگذشت خود ، درباره ي خيلي ازسرنوشتها ، خيلي چيزها شنيدم
وازهمه ي اينها وازهمه ي آنها....آه..فرياد ، باور كنيد! انسانها!..خيلي چيزها فهميدم
فهميدم كه درهمه ، هرجا كه زندگي مردم بر مدارپول مي چرخد
بايد خربود وخر پرست !..بايد فاحشه بود وپرچم جاكشي در دست
بايد تو سري خورد ومرد ؟...وتو سري زده،نشست
بايد نمك خورد وبا كمال بيمروتي نمكدان شكست
بايد از راست نوشت واز چپ خواند ! از غقب نشست واز جلو راند
وسرنوشتها وسرگذشتها
سرنوشتها در قالب سرگذشتها ، وسرگذشتها در تابوت سرنوشتها ، به من ياد دادند :ه
كه هركس اين چنين نبود ، اگرچه خيال مي كند كه هست ! و اگرچه واقعا هست، ولي
پاي در گل رسوايي ، از كار افتاده وفروميماند.....ه
آخ ، مادر ، كاش من براي هميشه ، در شكم تو مي ماندم...حداقل منفعت اين كار
اين بود كه حيوانات سير ، فرورفتگي شكم گرسنه تورا نمي ديدند...!!!ه
اما تو ، مادر ، تحمل سنگيني هيكل مرا نداشتي ، مرا زادي ، و من آمدم!...ه
افسوس كه روز تولدم ، رفته از يادم !...من آمدم كه بسوزم، سوختم !...ه
آمدم بسازم،ساختم !..آمدم كه بگويم ، گفتم !...ه
ولي چكاركنم كه هر چه ساختم ، سوخت ! و هرچه سوختم

بدل اين لكاته هايي كه فرمان زندكي من وامثال من در دستشان است

تأثير نكرد ...آه...! تف بر تو اي اجتماع نامرد !...تف

و خانه بدوشان ، همه خاموش شدند .... ولاشه مرا در قبرستاني

كه هيچكدام از قبرها سنگ نداشتند ، خاك كردند

واين طبق وصيت من بود...وصيتي كه كردم....وصيتي كه ميكنم

اگر بنا باشد مرا، پس از مرگ ، بخاك بسپاريد

بگذاريد مهمان جاوداني قبرستاني باشم ، كه هيچ كدام از قبرها سنگ ندارد !ه

چون مي دانم ، كه پساز مرگ من ، بالاخره يك روز

انساني پيدا خواهد شد كه چند قطره اشك

بخاطر شاعري كه در 22 سالگي ، در عين ديوانگي ، جان كند

چند قطره اشك بريزد

اگر بر قبر من سنگي وجود داشته باشد

اين اشكها ، مسقيماً بر خاك من فرو ميريزد

ولي اگر نداشته باشد ، ممكن است اشتباها بر سر قبر

انسان گمنامي ريخته شوند كه هنگام مرگ وپس از مرگ خويش

هيچكس را براي گريه كردن نداشت !...ه

ومن سرتا سر زندگي خود را فداي همين قبيل انسانها كردم

وبراي پيدا كردن سعادت گمشده ي آنها بود كه : ه

گه چه سوزلرزه ، اندر سينهاي عور

ناله گشتم ، واله گشتم ، در كران دور.....ه

گه شدم گور سرشكي ، بر دو چشم كور......ه

گه سرشك تلخ عشقي ، بر شكست گور........ه

♠

♠♠

♠♠♠

♣

♥♥♥

♥♥

♥

سياوش

2004-12-08T15:55:00.000+03:30

گفتم : كه چيست، فرق ميان ، شراب وآب

كه اين يك ، كند خنك دل وآن يك ، كند كباب ...!ه

گفتا : كه آب : خندي عشق است در سرشك ....ه

ليكن شراب ، نقش سرشك است در سراب !..ه

♠♠♥♠♠

من سكوت را دوست دارم بخاطر اُبهت بي پايانش ....ه

فرياد زا مي پرستم بخاطر انتقام گمگشته در عصيانش ...ه

فردا را دوست دارم بخاطر غلبه اش بر «فلك كجمدار...»ه

پاييز را ميپرستم بخاطر عدم احتياج ، عدم اعتنايش به بهار ....ه

آفتاب را دوست دارم به خاطر وسعت روحش ...ه

كه شب ناپديد ميشود تا ماه فراموش كند

حقيقت تلخي را كه از او نور مي گيرد

زندگي : ايده ال من است ومن آن را تقديس مي كنم

به خاطر اينكه روزي هزار بار نا بودش ميكنند اما هرگز نميميرد ...ه

•~•~•○♣♠♣○•~•~•

درآخرين لحظات زندگي پدرم ، با گريه وزاري سر به بالينش گذاشتم ....ه

گفتم پدر من كه در هنگام زندگي تو ، خدمتي برايت انچام ندادم

ولي ... باور كن پدر ... پس از مرگ تو هر روز گلهاي اطراف گور تو را

با آب ديده ، آبياري خواهم كرد!.....ه

پدرم خنديد

خنده اي سرا پا درد خنده اي ناتمام وسرد

كه ناتمامي يك ناله ي آهسته تمامش كرد ...ه

آنوقت گفت: پسر خوب ، من با آمدن تو بر سر گورم ، كاري ندارم

ولي هيچ وقت انتظار ديدن گل را در اطراف گور من نداشته باش ....!ه

چون : زمين براي روياندن گلها قوت لازم دارد

ومن در سر تا سر زندگي ....ه

چه چيز با قوتي خوردم ، كه تحويل زمين بدهم ؟....ه

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
گريه كنيد !... گريه كنيد اي خاطرات گذشته
اي خاطرات دوران از ياد رفته ي جواني
اي اشكهاي پنهاني..... گريه كنيد
عشق من رفت...........ه
عشق من مرد ............ه
نمي توانم ..!ه
باور كنيد هيچ نميتوانم او را ...........ه
خودش را نه
همه ي انچه او در پريشاني نگاه پريشانش براي من .....ه
و بالا تر از من! براي قلب ديوانه پرست من داشت
فراموش كنم ....!؟؟ه
كفن آخرين قطره ي اشكم...! دستمال دستمال سپيدم را كه تنها يادگار اوهست
ديوانه وار در پارچه ي سياهي ميپيچم
وتابوت اشكم را بامواج آ سمان نورد بادها مي سپارم
ببريد بادها
ببريد
اين تابوت آرامگاه متحرك قلب درهم شكسته ايست
كه آغشته با اشك وخون زير پاي ناكامي .... ناله كنان جان داد

بادها بخاطر من..! بخاطر قلب شكسته ي من ناله سر دادند
وناله ي بادها همه ي آسمانها را كه پناهگاه ناله هاي من بودند به گريه انداخت .....ه
من در تلا طم امواج آشفته ي سرشك توفاني آسمانها
زندگي خود را ديدم كه سر افكنده و پريشان حال دست و پا زد و ....... مرد
من د لم براي زندگي جوانمردانه ام نسوخت
د لم براي قلب تيره بخت بيچاره ام سوخت
كه در آخرين لحظه ي زند گي تهمت زده و محنت باري كه داشت
نا اميدانه فرياد كشيد .........ه
عشق من ........ه
•••••••آخ عشق من .............ه

♥♥♥♠♠♣♠♠♥♥♥
الا اي رهگزر! منگر چنين بيگانه بر گورم ...!ه
چه مي خواهي؟ چه ميجويي ، در اين كاشا نه ي عورم؟
چسان گويم ؟ چسان گريم ؟ حديث قلب رنجورم؟
از اين خوابيدن در زير سنگ و خاك و خون خوردن
نمي داني ! چه ميداني كه آخر چيست منظورم؟
تن من لاشه ي فقر است و من زنداني زورم؟
كجا مي خواستم مردن ؟حقيقت كرد مجبورم؟
چه شبها تا سحر عريان بسوز فقر لرزيدم
چه ساعتها كه سر گردان بساز مرگ رقصيد م
ا ز اين دوران آفت زا چه آفتها كه من ديدم
سكوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان
هر آن باري كه من از شاخسار زندگي چيدم
فتادم در شب ظلمت بقعر خاك پوسيدم
زبسكه با لب محنت زمين فقر بوسيدم
كنون كز خاك غم پر گشته اين صد پاره دامانم
چه مي پرسي كه چون مردم؟ چسان پا شيده شد جانم؟
چرا بيهوده اين افسانه كهنه بر خوانم؟
ببين پايان كارم را و بستان دادم از دهرم

كه خون ديده آ بم كرد و خاك مرده ها نانم؟؟

همان دهري كه با پستي بسندان كوفت دندانم ؟

بجرم اينكه انسان بودم و ميگفتم: انسانم ...!ه

ستم خونم بنوشيد و بكوبيدم به بد مستي

وجودم حرف بيجايي شد اندر مكتب هستي

شكست و خرد شد افسانه شد روزم بصد پستي

كنون ...اي رهگذر در قلب اين سرماي سر گردان

بجاي گريه بر قبرم بكش با خون دل دستي؟

كه تنها قسمتش زنجير بود از عالم هستي
نه غم خواري ، نه دلداري ، نه كس بودم ، در اين دنيا
در عمق سينه ي زحمت ،نفس بودم در اين دنيا
همه بازيچه پول بودم در اين دنيا
پرو پا بسته مرغي در قفس بودم در اين دنيا
بشبهاي سوكت تيره بختيها ......ه
سرا پا نغمه جرس بودم در اين دنيا
بفرمان حقيقت رفتم اندر قبر ، با شادي
كه تا بيرون كشم از قعر ظلمت نعش آزادي !........ه
~•~•~•~•~•~
............................

♠

غم خود را به هر موجي كه ميگفتم

سري به سنگ ميزد و باز مي گشت
♥
♥
♥ ♥ ♥
♥ ♥ ♥
♥ ♥
♥
siAVAsh
♂

2004-12-04T04:17:00.001+03:30

زندگي آتش گهي ويرنده پابرجاست

گر بيفروزيش شعله هايش ازهر كران پيداست

ور نه خاموش است و خاموشي گناه ماست

♠♣♠

گريه كنيد !... گريه كنيد اي خاطرات گذشته

اي خاطرات دوران از ياد رفته ي جواني

اي اشكهاي پنهاني..... گريه كنيد

عشق من رفت...........ه

عشق من مرد ............ه

نمي توانم ..!ه

باور كنيد هيچ نميتوانم او را ...........ه

خودش را نه همه ي انچه او در پريشاني نگاه پريشانش براي من .....ه

و بالا تر از من! براي قلب ديوانه پرست من داشت فراموش كنم ....!؟؟ه

كفن آخرين قطره ي اشكم...!

دستمال دستمال سپيدم را كه تنها يادگار اوهست

ديوانه وار در پارچه ي سياهي ميپيچم

وتابوت اشكم را بامواج آ سمان نورد بادها مي سپارم

ببريد بادها ببريد

اين تابوت آرامگاه متحرك قلب درهم شكسته ايست

كه آغشته با اشك وخون زير پاي ناكامي .... ناله كنان جان داد
بادها بخاطر من..! بخاطر قلب شكسته ي من

ناله سر دادند وناله ي بادها همه ي آسمانها را كه پناهگاه ناله هاي من بودند

به گريه انداخت .....ه

من در تلا طم امواج آشفته ي سرشك توفاني آسمانها

زندگي خود را ديدم كه سر افكنده و پريشان حال دست و پا زد و ....... مرد

من د لم براي زندگي جوانمردانه ام نسوخت

د لم براي قلب تيره بخت بيچاره ام سوخت

كه در آخرين لحظه ي زند گي

تهمت زده و محنت باري كه داشت نا اميدانه فرياد كشيد .........ه

عشق من ........ه

•••••••آخ عشق من .............ه
♥♥♥♠♠♣♠♠♥♥♥

الا اي رهگزر! منگر چنين بيگانه بر گورم ...!ه

چه مي خواهي؟ چه ميجويي ، در اين كاشا نه ي عورم؟

چسان گويم ؟ چسان گريم ؟ حديث قلب رنجورم؟.

از اين خوابيدن در زير سنگ و خاك و خون خوردن

نمي داني ! چه ميداني كه آخر چيست منظورم؟

تن من لاشه ي فقر است و من زنداني زورم؟

كجا مي خواستم مردن ؟حقيقت كرد مجبورم؟

چه شبها تا سحر عريان بسوز فقر لرزيدم

چه ساعتها كه سر گردان بساز مرگ رقصيد م

ا ز اين دوران آفت زا چه آفتها كه من ديدم

سكوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان

هر آن باري كه من از شاخسار زندگي چيدم

فتادم در شب ظلمت بقعر خاك پوسيدم

زبسكه با لب محنت زمين فقر بوسيدم

كنون كز خاك غم پر گشته اين صد پاره دامانم

چه مي پرسي كه چون مردم؟ چسان پا شيده شد جانم؟

چرا بيهوده اين افسانه كهنه بر خوانم؟

ببين پايان كارم را و بستان دادم از دهرم
كه خون ديده آ بم كرد و خاك مرده ها نانم؟؟
همان دهري كه با پستي بسندان كوفت دندانم ؟
بجرم اينكه انسان بودم و ميگفتم: انسانم ...!ه
ستم خونم بنوشيد و بكوبيدم به بد مستي
وجودم حرف بيجايي شد اندر مكتب هستي
شكست و خرد شد افسانه شد روزم بصد پستي
كنون ...اي رهگذر در قلب اين سرماي سر گردان
بجاي گريه بر قبرم بكش با خون دل دستي؟
كه تنها قسمتش زنجير بود از عالم هستي

نه غم خواري ، نه دلداري ، نه كس بودم ، در اين دنيا

در عمق سينه ي زحمت ،نفس بودم در اين دنيا

همه بازيچه پول بودم در اين دنيا پرو پا بسته مرغي در قفس بودم در اين دنيا

بشبهاي سوكت تيره بختيها ......ه

سرا پا نغمه جرس بودم در اين دنيا

بفرمان حقيقت رفتم اندر قبر ، با شادي

كه تا بيرون كشم از قعر ظلمت نعش آزادي !........ه

~•~•~•~•~•~

............................

♠

غم خود را به هر موجي كه ميگفتم
سري به سنگ ميزد و باز مي گشت

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

siAVAsh

♂